Nie możemy jednak zapominać, że celem pośrednim modlitwy o uwolnienie, aczkolwiek niebagatelnym w procesie uwalniania, jest rozpoznanie stanu duchowego tej osoby, a szczególnie samego faktu zniewolenia. To przede wszystkim podczas modlitwy, prowadzonej przez egzorcystę lub zespół wstawienników  z kapłanem na czele, mogą występować wszystkie lub najważniejsze objawy zniewolenia duchowego, które pozwalają na mocy uzyskanej pewności moralnej podejmować konkretne działania prowadzące do wyzwolenia. O tych działaniach mówiliśmy już wcześniej, teraz przedstawimy symptomy, które świadczą o wyzwoleniu danej osoby spod władzy złego ducha.

Moment uwolnienia

Egzorcysta lub kapłan prowadzący modlitwę o uwolnienie winien zwracać co jakiś czas uwagę na to, czy omadlana osoba odczuwa stopniową poprawę stanu swego wnętrza, czy manifestacje zła się zmniejszają co do ilości, jak również stopnia natężenia oraz czy w procesie oddziaływania złych mocy na ciało zniewolonego przy mocniejszych negatywnych reakcjach nie występuje okres regresu, który zmierza do zaniku tych reakcji. To wszystko pozwala na określenie aktualnego stanu zniewolenia, a także jest znakiem „ustępowania" złych mocy. Towarzyszyć tym objawom mogą słowa samego szatana, np.: „Zabijasz mnie!", „Ze względu na Nią muszę wyjść!", „Umieram!", „Już wychodzę!". Jak opisuje G. Amorth: „Niekiedy zły duch, czując się coraz słabszy i niezdolny do oporu, prosi o pomoc. Wzywa inne złe duchy, które przychodzą aby mu pomóc. W innych przypadkach na pytanie egzorcysty: „Kiedy sobie pójdziesz' - podczas gdy wcześniej odpowiadał: „Nigdy" - zaczyna odpowiadać: „niedługo". Ustala też datę. Często jest to data fałszywa, ale czasami, z woli Bożej, sprawdza się" (Nowe Wyznania Egzorcysty, Częstochowa 1998, s. 122).

Trudno jest jednoznacznie określić właściwy moment uwolnienia od złych mocy, gdyż każdy przypadek zniewolenia duchowego i uwolnienia z niego należy traktować indywidualnie nie tylko w sferze duchowej, ale również zjawiskowej. Nie wolno zapominać, że Panem czasu, w tym czasu uwolnienia, jest sam Bóg. Były przypadki, w których osoby uwolnione z dręczenia diabelskiego nagle wybuchały płaczem radości albo całkowicie opadały z sił i przez dłuższy czas musiały odpoczywać, aby później radować się z wolności. Innym razem uwolnienie przychodziło niepostrzeżenie, tak że sam egzorcysta lub cały zespół wstawienników byli zaskoczeni. Bardzo często jednak moment uwolnienia poprzedza mocna albo bardzo mocna manifestacja zła, po której przychodzi nagłe uspokojenie zachowań zewnętrznych i dręczony w swym wnętrzu odczuwa pokój.

Jezuita A. Rodewyk tak opisuje jeden z przypadków: „Zaczynało się dławienie, jakby nie mogła złapać powietrza. Z powodu tych duszności wkładała czasem palec do - i tak już szeroko otwartych - ust, aby jeszcze bardziej ściągnąć żuchwę w dół. Całe ciało drgało i rzucało nim na wszystkie strony. Niekiedy uciskała podbrzusze, wspomagając skurcze podobne do porodowych. (...) W końcu diabeł mówił: „Wychodzę, wychodzę!" Krótką chwilę siedziała wyprostowana i opadała potem na poduszki. Jeszcze krótkie drganie, potem następowało uspokojenie, spokojny, równy oddech, jak we śnie. Wszystko trwało godzinę" (Demoniczne opętanie dzisiaj. Fakty i interpretacje, Racibórz 1995, s. 211).

Dla egzorcysty czy wstawiennika uwolnienie od złego ducha będzie doświadczalne również w zewnętrznym zachowaniu osoby wcześniej dotkniętej mocami ciemności. Wraz z uwolnieniem osoba taka najczęściej promienieje na twarzy wielkim pokojem, pomimo zmęczenia pojawia się piękny uśmiech, nie ma już żadnych złych manifestacji, może wraz z zespołem modlitewnym uwielbiać Pana Boga. Nadto sama mówi, że nie czuje już „ciężaru", coś ją „opuściło", ktoś „odszedł", już jej nic nie „krępuje", spadła z niej jakaś „czarna powłoka", nie ma już pokus zmysłowych, już się nie lęka, zapanował w niej dziwny pokój, dany „głos" zamilkł, czuje się wolna i chce „żyć". Te sformułowania dużo mówią o stanie wewnętrznym osoby uwolnionej, ale właściwym przejawem wyzwolenia będzie możliwość swobodnego uwielbiania Boga i przyjmowania sakramentów świętych, wzrost miłości do Kościoła świętego oraz zanik wcześniejszych objawów zniewolenia. Gdy są spełnione te warunki możemy uznać fakt uwolnienia za prawdziwy.

Wdzięczność za otrzymaną laskę

Pierwszą reakcją na dar uwolnienia jest duchowa radość, którą promienieje sam uwolniony, jak również ci wszyscy, którzy mu towarzyszą. W egzorcyście lub wstawienniku, który widzi świętą miłość Boga Ojca działającego wspólnie z Synem i Duchem w konkretnym akcie miłosierdzia, rodzi się zachwyt, który obfituje ogromnym dziękczynieniem i dodaje wiary i sił do podejmowania dalszej posługi.

„Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, bo lud swój nawiedził i wyzwolił..." (Łk 1,68) - tymi słowami należy złożyć Bogu dziękczynienie za otrzymany dar pokoju i w ten sposób wyrazić wdzięczność za otrzymaną wolność serca. Serce - jak pisze franciszkanin T. Matura - „jest ośrodkiem jedności, z którego wytryskują i w którym spotykają się wszystkie pragnienia i siły, które stanowią o istocie ludzkiej osoby; to tożsamość i prawda każdego z nas, umieszczone w punkcie najbardziej osobistym i najtrudniejszym do wyrażenia". Ten „środek ciężkości człowieka", wcześniej przyćmiony przez siły złych mocy, za sprawą wielkiego miłosierdzia Boga zostaje wyrwany z ciemności, staje na nowo w świetle, którym jest Jezus Chrystus. Z tego względu radość serca winna charakteryzować osobę uwolnioną i wszystkie osoby jej towarzyszące. Mówi o tym św. Franciszek z Asyżu, podkreślając jeszcze jedną rolę radości: „Gdy radość duchowa napełnia serce, wówczas na próżno wąż wsącza w nie swój śmiertelny jad. Gdzie demoni widzą sługę Chrystusa pełnego świętej radości, tam nie mogą mu zaszkodzić" (l Cel, 125, w: WŹF, t.l, s.151).

Radość - wypływająca z tego, że dana osoba zostaje przez akt uwolnienia ponownie wezwana do życia duchowego, dzięki któremu może jednoczyć się ze źródłem życia, Bogiem - ma ją wprowadzić w rzeczywistą lekcję miłości krzyża, przez który przyszło zbawienie. Wprowadzenie teologiczne i pastoralne do odnowionych obrzędów egzorcyzmu wprost nawiązuje do takiej postawy: „Należy go [uwolnionego] zachęcić, aby trwał na modlitwie, zwłaszcza zaczerpniętej z Pisma św., często przystępował do sakramentu pokuty i Eucharystii i prowadził życie chrześcijańskie wypełnione uczynkami bratniej miłości". Wszystkie te praktyki mają na celu spowodować radosny i całkowity wybór Boga, chcianego przed każdą inną rzeczywistością - wybór, który nie boi się stawiać czoła wyrzeczeniu. W tej prawdzie tkwi lekcja miłości krzyża oraz antidotum na działanie złych mocy.

Któż jak Bóg? – nowy numer 3/2013

Serdecznie zachęcamy do lektury kolejnego, majowo-czerwcowego numeru naszego pisma. W najnowszym wydaniu min.:

TEMAT NUMERU: Czy w życiu jest coś więcej? – o niezwykłych owocach i rosnącej popularności kursu „Alfa” mówią ks. Roman Trzciński i Stanisława Iżyk-Dekowska, str. 4

SIŁA MODLITWY: Św. Michał na bokserskim ringu – co Wódz Anielski ma wspólnego z boksem? Zagadka ks. Leszka Ciocha CSMA, str. 18

WOJOWNICY PANA BOGA: Język aniołów – z anielskiego na polski tłumaczy Roman Zając, str. 48

CHARYZMAT MICHALICKI: Nigdy nie żałowałem – o fenomenie „Powściągliwości i Pracy”, utarczkach z komunistyczną cenzurą i wierze czasów „Solidarności” opowiada ks. Mieczysław Gładysz CSMA, str. 52

ANIOŁOWIE W ŻYCIU ŚWIĘTYCH: Gwiazda telewizji w niebie – Święta Rodzina aktorami?! Ładne rzeczy…, str. 45